ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Γκαρανέ Σοφία


«Να υπερηφανεύεσαι για το παιδί σου, να το αποδέχεσαι όπως είναι και να μην παίρνεις σοβαρά υπ’ όψιν τα λόγια και τα βλέμματα αυτών που δεν καταλαβαίνουν. Το παιδί έχει ένα νόημα για σένα και για όλα τα παιδιά. Θα βρεις τώρα μια χαρά που δεν μπορείς τώρα να υποπτευθείς εκπληρώνοντας μαζί του την ζωή του. Σήκωσε το κεφάλι σου και τράβα τον δρόμο που σου έχει ανατεθεί.»

Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα της Περλ Μπακ από το "Παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ", σκέφτεται κανείς ότι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες είναι σταλμένο από τον Θεό σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Σε κείνους που έχουν την δύναμη να το αναθρέψουν σωστά. Σε κείνους που θα βρίσκονται σε καθημερινή επαφή μαζί του και θα του αποκαλύπτουν τους κανόνες για το παιχνίδι της ζωής. Ο πρώτος και σημαντικότερος σύμβουλος-διδάσκαλος θα είναι πρώτα η οικογένεια και έπειτα το σχολείο.

Τα περισσότερα παιδιά με ειδικές ανάγκες θα περάσουν την μισή σχολική ζωή τους σε προγράμματα και τάξεις των οποίων αναφέρω τα πέντε βασικότερα:

  1. Τα κρατικά σχολεία-ιδρύματα.
  2. Τα ειδικά σχολεία.
  3. Η ειδική τάξη.
  4. Η ενσωματωμένη τάξη.
  5. Το περιοδεύον πρόγραμμα.

Η γνώση του δασκάλου-συμβούλου πρέπει να είναι ευρεία και να περιλαμβάνει τεχνικές για κινητοποίηση, ειδικές ικανότητες θεραπείας προβλημάτων μάθησης, δραστηριότητες για ενίσχυση και κυρίως προσαρμογή της προσωπικότητας. Επιπλέον, ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι να διδάξει στο παιδί μόνο δεδομένα και σχολικά μαθήματα αλλά και να υποδείξει την αξία του συναισθηματικού ανθρώπου. Το σχολείο και ο διδάσκαλος ως εκπρόσωπος του αποτελούν την γέφυρα μεταξύ της οικογένειας του παιδιού με ειδικές ανάγκες και της κοινωνίας.

Πέρα από τις ιδιαίτερες ικανότητες που καλό είναι να διακρίνουν έναν δάσκαλο-σύμβουλο, υπάρχει και ένας κεντρικός άξονας διδασκαλίας που αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν μια σειρά στοιχείων της διδασκαλίας-μάθησης που μπορούν να συσχετιστούν και να διαφοροποιηθούν μεταξύ τους, ώστε να γίνει δυνατή η διεξαγωγή της διδασκαλίας. Αυτά είναι -πολύ γενικά- οι σκοποί και οι στόχοι, τα περιεχόμενα, οι μέθοδοι, τα μέσα, η αξιολόγηση, οι αντικειμενικές συνθήκες και οι υποκειμενικές προϋποθέσεις της διδασκαλίας-μάθησης.

Αυτό που, τελικά, αξίζει να πούμε είναι ότι η εκπαίδευση θεωρείται μια τέχνη και όπως με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες, ο δάσκαλος δεν αρκεί να διαθέτει τα εργαλεία και να ξέρει την χρήση τους , αλλά πρέπει να έχει και την έμπνευση, την δημιουργικότητα και τον οραματισμό για να εξασφαλίσει την οικουμενική επικοινωνία της τέχνης που υπηρετεί. Δηλαδή να επηρεάσει.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μ.ΚΑΙΛΑ, Ν.ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ, Γ.ΦΙΛΙΠΠΟΥ (Επιμέλεια), ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

[HOME PAGE] | [ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ] | [ΕΙΔΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝ] | [ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ] | [ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ]


This page hosted by GeoCities Get your own Free Home Page